Ontmoeting in De Levenstuinen (2012)

Op een mooie dag ga ik met vrienden naar De Levenstuinen. In het begin van de route bevindt zich een gebeeldhouwd hoofd naast het pad. Ik word er gebiologeerd naartoe getrokken en blijf kijken. Ik sta helemaal alleen, niemand te zien in de omgeving en het is er heel stil. Ik word me bewust van een aanwezigheid en voel steeds sterker de aanwezigheid van een geest.

Mijn gewoonte om mijn beleving op de lens vast te leggen wordt beloond. Ik communiceer met de geest. Deze vertelt me dat hijzelf dit hoofd heeft gemaakt tijdens zijn leven op aarde. Hij wilt nu graag contact met zijn partner, die zou er zo aankomen. De geest wil graag laten weten dat er vanuit de andere dimensie over zijn geliefde wordt gewaakt.

Er komt iemand aangelopen. Het blijkt inderdaad de partner van de overleden man te zijn. Ik vertelde wat ik ervaarde en voelde. De persoon luistert en vertelt dat hij haast heeft. Was ik in staat de essentie van mijn voelen door te geven?

De ontmoeting

De duisternis ingesloten
in harmonie met de natuurgeesten.
Er is absolute stilte, niets, leegte
als in het oog van een orkaan.
Wachten, wachten.

Zonnegeest. Zonnegeest.
Jouw nabijheid zo voelbaar
in deze absolute stilte.
Sereen en devoot.
De zonnestralen twinkelen
als ze de duisternis doorbreken.

Hoofd, je bent daar.
Jouw ogen kijken omhoog, verwachtingsvol.
Jouw kin zo krachtig.
Jouw lippen fluisteren Liefdevol
‘t is door de wind meegenomen.

De sluier trekt op,
het wachten beloond.
Wonderschoon daalt jouw geest neer.
Het hoofd in eenheid verbindt de dimensies.
Wie ben jij?

“Hij komt, hij komt,
wacht nog en vertrouw.
Geloof nou maar.
Zie…, daar is mijn geliefde.
Zeg het hem dan”

Licht verlicht de duisternis.
Glimlach van Liefde tooit het hoofd.
Geest groet de aarde.
Licht als een veertje
en dwarrelt terug naar de hemel.